Tokom većeg dijela historije, ljudi su obično praktikovali segmentirani ili “dvofazni” san, dijeleći svoj odmor na dva različita segmenta – “prvi san” i “drugi san” – odvojena periodom budnosti.
Ovaj obrazac, koji je bio rasprostranjen prije industrijske revolucije, diktirala je prirodna svjetlost, pri čemu su ljudi odlazili na počinak ubrzo nakon sumraka i budili se oko ponoći, piše BBC.
Ponoćni interval: Ljudi bi se budili sat vremena ili više usred noći da bi se molili, čitali, razmišljali o snovima ili se družili.
Široko rasprostranjena praksa: Spominjanje “prvog” i “drugog” sna pronađeno je u dnevnicima, sudskim spisima i literaturi širom Evrope, Afrike, Azije i Amerike.
Razlozi nestanka: Porast umjetne rasvjete, poput uličnih svjetiljki i sijalica, omogućio je kasniji, konsolidovani ili “monofazni” san.
Naučni dokazi: Studija Thomasa Wehra iz 1993. godine pokazala je da se ljudi, kada su oslobođeni umjetnog svjetla, prirodno vraćaju ovom bifaznom obrascu, s nekoliko sati sna, mirnim intervalom i drugim, dubljim snom.
Ovo se ponekad naziva i “bimodalnim spavanjem”, piše Oslobođenje.
Pročitajte još:
